In het winterhalfjaar zitten er altijd Goudhaantjes in het park. Hoewel deze kleine vogeltjes niet schuw zijn, zijn ze toch niet zo zichtbaar, omdat ze zich vaak hoog in de naaldbomen bevinden. Hun lokroepjes zijn zacht en heel hoog en persoonlijk vind ik het nog steeds moeilijk deze te onderscheiden van Staartmees- en Boomkruiper-roepjes.
Verder zijn het ook erg beweeglijke vogeltjes en dat maakt het weer moeilijk ze goed voor de lens te krijgen.

Onderstaande plaatjes zijn gemaakt op 10 Januari 2002, een Goudhaan in de Hulst in het "Lariksbosje". Er zit wat halfdoorzichtig groen tussen vogel en lens, waardoor er steeds een deel van de vogel met een bleke waas is bedekt:
van opzij startplaatje
idem
van boven
hangend
Meest in het oog lopend verschil met Vuurgoudhaan: de Goudhaan mist de witte wenkbrauwstreep en zwarte oogstreep en heeft daarvoor in de plaats een bleke kring om de ogen.